رزم آور نور هرگز سپاس مندی را از یاد نمی برد. هنگام نبرد فرشتگان یاری اش می رسانند؛ نیروهای آسمانی هر چیز را بر جای خود می نهند، و او را اذن می دهند تا بهترین ِ خویش را عرضه دارد.
یاران می گویند: "بخت با تو چه یار است!"
و رزم آور گاه بسیار فراتر از ظرفیت خویش به دست می آورد.
پس، شامگاه به زانو در می آید و ردایی را می ستاید که پیرامون او، پشتیبان اوست.
لیک، سپاس مندی او، تنها به جهانِ روح بسنده نیست؛ او هرگز یاران را از یاد نمی برد، چرا که در میدان نبرد، خون آنان با خون او می آمیزد.
رزم آور، نیاز ندارد یاری دیگران را به یادش آورند؛ او خود به یاد دارد، و در پادافره خویش با دیگران سهیم می شود.
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
تمام راه های جهان به قلب رزم آور ختم شود؛ رزم آور، بدون درنگ، در رود ِ شوریدگی ِ جاری در سراسر زندگی اش، شیرجه می رود.
رزم آور می داند در گزینش خواسته اش آزاد است؛ شجاعانه، مستقل، و گاه اندکی با جنون، تصمیم می گیرد.
هوس های خویش را قدر می نهد و لذت های پر شور خویش را. می داند نیازی به پس زدن شوق فتح نیست، که فتح بخشی از زندگی است و مایه ی شادی هر آن کس که در آن حضور دارد.
لیک هرگز چشم انداز امور پایدار را نادیده نمی گیرد، و نیز پیوندهایی را که کهنگی زمان پدید آورده و استحکام بخشیده است.
رزم آور گذرا را از ماندگار تشخیص می دهد.
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
رزم آورنور تنها به نیروی خویش بسنده نمی کند، پس، از نیروی هماورد نیز بهره می جوید.
تنها سلاحش در آغاز نبرد، شیفتگی اش است و فنونی که آموخته است. هر چه نبرد اوج می گیرد، بیش تر پی می برد که برای پیروزی، شیفتگی و آموزش کافی نیست: او را تجربه باید.
پس دل خویش به روی کیهان می گشاید و از خدا الهام می خواهد؛ تا هر ضربه ی دشمن، برای او درسی از دفاع باشد.
یاران می گویند: "چه موهوم پرست! برای نیایش، از جنگ دست کشیده، و او فنون هماوردش را قدر می نهد!"
رزم آور نور در برابر این نکوهش ها خاموش است. می داند بی قدرت الهام و تجربه، تمام آموخته هایش بی ثمر است.
